دادا کاکا بوا ای دی عزیزم

سی چه هی غصه ها تو دل بریزم

سی چه از دور تیتر ناکنم یاد

بدم او خاطرات عمدی دس باد

دلم میخوا که تش از دل برآرم

اوسی که یاد کوچیکیم می آرم

همو وختی که گندم دونه می بست

گمونم که شما هم یادتون هست

صدای داس جورینی چه خوش بید

دوبیتی های آیینی چه خوش بید

درنگه ی پای هاسکهای خونه

اگه جا در نرفتین یادتونه

           اوسی که کوله ها انبار ویبید

بنه بر پشت خرها بار ویبید

به زیر بار خرها می شدن گم

دیار بید از خرا دوتا گوش و دم

ز سگری تنگ لیر و باغ و مینون

بنه ی گندم می اومد سوی میدون

همی جاخرمنی ها پاک کرده

زمین عاری زگرد و خاک کرده

چو خرمن کامل ایبد توی صحرا

ری تل گندمی میفتاد برا

بچه بید که سی برا جون می داد

سی ایکه بهرخر فرمون می داد

سوار ویبید و برا سخت می روند

هراز گاهی سی خر آواز می خوند

به زیر چرخ برای زمونه

جدا  ویبیدگندم دونه دونه

مزیری خرم و پیروز و دلشاد

به اوسین گندما بر باد می داد

وداع کاه و گندم دیدنی بید

صدی برا اوسا بشنیدنی بید

اوسا که گندم از که پاک ویبید

سر گونی سی دونش چاک ویبید

می رختن توی گونی دونه دونه

که تا یک دونه ای هم جانمونه

دوباره گونی ری خر می نهادن

می آوردن دم در می نهادن

همی گندم تو سفره نون ویبید

خوراک بخترین مهمون ویبید

حالا برا عتیقه ی موزه ها شد 

الک تو کنج انباری رها شد

بنه هم پای گندمزار گم شد

جل خر گم شد و اوسار گم شد

خلاصش می کنم ای یار جونی

که شعرم از سر رغبت بخونی

دیگه در آسمون ابرکرم نی

نهیب و برق ابرش دمبدم نی

در و دشت و دمن از سبزه عاری

نمی بینی گلی فصل بهاری

خنای که که دیگه او ندارن

که زهنا هی برن ازش بیارن

دیگه بارون هوباری نداره

خدا با ائی زمین کاری نداره

                                                            "کاکا سیرافی"