قلعه سیراف
این شعر سالها پیش سرودم ولی خوندنش خالی از لطف نیست
این قلعه که شاهــد زمـان است
از دست زمانه در فغــــان است
خالی و خمــــوش گشته اینک
نظاره کنـــان مردمـــان است
دلتنگ گذشته های خویش است
فرســـوده دست این و آن است
روزی ز همیــن دژ خـــــرابه
آســـــوده زمین و آسمان بود
دنبال خــــلاف کس نمی رفت
می رفت اگر به چنــگ خان بود
بر اوج فلــــک برابـــــر دژ
آن مــــرغ همـای سایبان بود
از گنـــدم مـردمـــی گرسنه
آراستــه خـوان خان به نان بود
در مطبــخ خان دست و دل بـاز
قد صنــمی ز غــم کمــان بود
در منظــــــر شاه نشین قلعه
خان بود که همچو دیده بان بود
از ترک و بلــوچ و تاز و تاجیک
هر روز به قلعــه میهمــان بود
گــــاهی جهت تفنن خـــان
شهر هم به تصرف زنــان بــود
افسوس که آن زمانــه بگذشت
وآن مـــرغ همای بـال و پر زد
پژمــــــرد گل سعادت خان
خان زاده به سینــه و به سر زد
اکنون که به جز خرابه ای نیست
این قلعــه و بــرج دیده بانش
یادآور روز هـای خانی است
گر چه به عـــدم برفته خانش
این است که با شــکوه و عزت
سـر می ساید به آسمــــانش
...............سماچی...............
قنبر سماچی از فرهنگیان شهر سیرافم سعی خواهم کرد ان شا الله با مطالب ادبی و معرفی شهر کهنم بروز باشم